Cobu Boys Amersfoort

Na de mooie reeks voor de herfstvakantie mochten we vandaag ‘aan de bak’ tegen Quick E2 die net als wij op 9 uit 5 stond. Er was ons, maar Quick ook natuurlijk, veel aan gelegen om de 3 punten weer bij te laten schrijven en daarmee de 3e plek vast in handen te nemen.

Nou, daar was bij ons weinig van te merken in het veld en bij Quick E2 des te meer. Ondanks dat iedereen heel goed wist wat er op het spel stond en ondanks de vele toeschouwers die benieuwd waren, was ons eigen spel vanaf het begin zwaar onder de maat. Onze twee verdedigers waren er met de gedachten niet bij en onze grootste doelpuntenmaker van de achterliggende weken speelde grotendeels zijn eigen wedstrijd. Tja, en dan is het voor de andere helft van de veldspelers wel een heel grote opgave om er iets van te maken. Dit alles resulteerde in een 0-3 stand na 12 minuten die we, mede door goede invalbeurten van Mike en Mathijs uit de E2, tot aan de rust konden vasthouden. Dan hoop je door te dringen tot de boys, maar nee hoor want binnen de minuut was het 0-4 en daarmee alle kans verkeken.

We probeerden de laatste 10 minuten nog enigszins te gaan voetballen en hier en daar was er een glimp van de vorige wedstrijden te zien. Uiteindelijk mocht Mike, na eerder al een omhaal op de paal, toch de ere-treffer laten noteren in de 44e minuut na een prima uitgespeelde kans. Uiteindelijk zijn we met 1-7 van de mat gespeeld, gelukkig was er weer 1 stabiele speler: Yordi. Had hij er ook de brui aan gegeven zoals anderen vandaag hun teamgenoten in de steek gelaten hebben, dan had Quick op zeker de dubbele cijfers gehaald.

Dit hoort allemaal bij het leerproces, als individuele speler en als team. Maar dit proces zullen we deze week wel goed moeten afsluiten om er voor de beker tegen KVVA E1 weer helemaal te staan!

Als je weet dat je een wedstrijd moet spelen tegen het team dat tot op dat moment de onbetwiste nummer één is van de competitie, ga je die wedstrijd – hoe je het ook wendt of keert – anders in dan wanneer je tegen de onderste moet. Na de slecht verlopen wedstrijd vorige week tegen de IJsselmeervogels, die onderaan stonden, moest de E2 van de Cobu Boys op zaterdag 15 oktober aantreden tegen de nummer één: Quick E3.
Wetende dat de E1 van Cobu Boys een bekerwedstrijd had verloren van dit team hadden de leiders wat voorzorgsmaatregelen genomen. Één daarvan was het beperken van de wissels tot de jongens die speelden op het middenveld. Voor de rest wilden de leiders het team zo stabiel mogelijk houden en daarmee de rust bewaren. Bovendien was er maar een wissel door een vervelende blessure bij Quincy.
Onder leiding van aanvoerder Thom ging de E2 goed gemutst het veld in. Maar al snel bleken de jongens zich te veel te laten aftroeven door handige schijnbewegingen en goed combinatiespel van Quick. Hun spelers kregen daardoor ook ruimte om te schieten en dat bleek funest. Na vier minuten troffen zij al doel en na zes minuten was het al 2-0.
Een rampscenario leek zich te gaan voltrekken, maar het tegendeel werd waar. Doordat de Cobu Boys na deze doelpunten aan een hele goede kans mochten ruiken, kregen ze de smaak te pakken. Aangespoord door fanatiek coachende leiders en alle aanwezige ouders volgden er nog drie hele goede kansen. Hoewel ook Quick nog wel van zich liet horen, was het eigenlijk wachten op de 2-1.
Die kwam uiteindelijk pas in de 14e minuut van de tweede helft. Mike wist als doorgebroken speler ditmaal wel doel te treffen. En het scenario dat de leiders in de rust nog hadden geschetst – ‘als we de 2-1 maken gaan we ze overlopen’ – leek uit te komen: de E2 was puur op vechtersmentaliteit absoluut de betere partij. Quick kwam weliswaar ook nog een paar keer dicht in de buurt (met schoten op het metaal), maar Mathijs, Olivier, Mike en keeper Lorenzo hielden de boel achterin goed op slot.
Ondanks de druk mocht het geluk niet aan de zijde van de E2 zijn. Lorenzo, Olivier, Mathijs, Mike, Brian, Thom, Shaquil en Rick speelden als team een voortreffelijke wedstrijd en verdienen alle lof voor de strijdvaardigheid die zij toonden. En daarmee leken zij als team het signaal af te geven: wij zijn de E2 van Cobu Boys en daar zijn we trots op!

What a beautiful day! De achterliggende weken zien we onze E1 met de week groeien en beter worden, dat hadden we ook wel nodig na de moeizame start dit seizoen.
Na de 6 punten uit de laatste 2 wedstrijden stond vandaag VVZA E2 als tegenstander op Sportpark Zielhorst. Ondanks dat dit team nog weinig punten pakt, was er zeker na de spannende pot vorige week geen enkele sprake van onderschatting. En dat was maar goed ook, want ook nu weer zagen we veel 2e-jaars E-spelers tegenover ons staan. Na heel veel telefoontjes en mailverkeer was het uiteindelijk gelukt om een extra speler, Mika uit de E4, mee te laten doen.

Overspelen en rustig opbouwen was het advies, zoals iedere week trouwens maar dat terzijde. En dat ging vandaag vanaf de 1e minuut uitstekend! En daarmee zagen we langs de lijn een wedstrijdbeeld dat we, uitgezonderd de 1e competitiewedstrijd, eigenlijk iedere wedstrijd zien. In de 1e helft zeker niet minder en meestal zelfs beter dan de tegenstander. Heel veel kansen, waarvan Maarten er met een zuivere hattrick in de 5e, 12e (op aangeven van Marlon) en 20e minuut 3 uitstekend benutte. Jammer dat er van de vele andere kansen niet nog een paar ingingen, maar ook dat beeld zien we al langer. En daarvan hebben Mark en Eric de overtuiging dat dat vanzelf een keer goedkomt in de zin dat ze er dan wel allemaal invliegen!
En dus een comfortabele voorsprong van 3-0 bij rust!

Direct na de rust ging het echter achterin mis, mede door de wissel van Joey. Het was onrustig en duurde niet langer dan 2 minuten voor het 3-1 stond. Gelukkig stond Yordi er weer, hij pakte de ballen en nam de tijd voor opbouw waardoor het langzaam maar zeker weer onder controle kwam. Toch kwam VVZA in de 32e minuut terug in de wedstrijd, 3-2. Oh jee oh jee, de gedachten gingen terug naar de vorige wedstrijden…..
Maar, er werd weer orde op zaken gesteld ondanks dat de vermoeidheid begon toe te slaan. We kregen wederom een aantal prima kansen om de wedstrijd ‘op slot’ te gooien maar verzuimden zelf door aanvallen goed uit te spelen. Daar is nog winst te behalen! Echt spannend, zoals vorige week, werd het niet meer en daarmee konden we na 2x 25 minuten wederom 3 punten bijschrijven en waarschijnlijk de 4e plek vast in handen nemen.

Na de wedstrijd werd Mika in de kleedkamer bedankt voor het invallen, mede door zijn inzet en dreiging voorin bleven we gevaarlijk. Wie weet waar deze invalbeurt in de toekomst al niet goed voor is!?
Na het douchen kregen de boys een welverdiende traktatie onder het mom van Eric’s verjaardag. Maar eigenlijk ook, en eigenlijk meer daarom, vanwege het feit dat Mark en Eric zo enorm trots zijn op deze groep die na de zware voorbereiding en de zeer onrustige competitiestart door het vertrek van 2 spelers, duidelijk de opgaande lijn te pakken heeft!!

Dit schrijvende, trekken de kruitdampen van de 5e speelronde langzaam op. En zien we dat VVZ wederom een grote uitslag neergezet heeft, waardoor we nu ‘los’ zijn van CJVV. En ook de uitslag van de kraker tussen de nr 2 en 3, DOSC en Quick E2 is bekend.
En ja hoor, we klimmen gestaag verder! Inmiddels gedeeld 3e (op doelsaldo 4e), samen met onze tegenstander na de herfstvakantie: Quick E2.
We hebben nog iets recht te zetten tegen Quick na het eerdere beker-echec tegen hun E3, dus aan de motivatie zal het de 29e niet liggen! En als, als, als (een beetje mijmeren mag nu wel toch?): als VVZ die dag wederom doet wat het de hele tijd al doet, namelijk winnen van DOSC, dan hebben we het ineens in eigen hand om volop mee te gaan strijden voor de 2e (!!!) plek want de achterstand op DOSC bedraagt dan nog 1 punt en we mogen nog tegen elkaar spelen…..

Donkere wolken pakten samen boven Spakenburg toen Cobu Boys E2 moest aantreden tegen de E3 van de rood-witte thuisploeg. In die wolken zat blijkbaar al een voorteken want de wedstrijd pakte op alle fronten niet goed uit voor onze jongens uit Amersfoort.
Wellicht begonnen onze jongens te lichtzinnig aan de wedstrijd wetende dat de E3 van de IJsselmeervogels onderaan stond in de competitie en onze jongens een prachtige vijfde plaats innamen. Hoe dan ook, na elf minuten stond de E2 al met 3-0 achter. Gebrek aan felheid, passes die niet aankwamen, het niet goed opbouwend voetballen, het niet naar de bal toekomen als die wordt ingespeeld en corners die niet lukten waren een paar van de signalen die de leiders en de wederom toegestroomde ouders kregen dat het deze keer niet ging lukken. En ook al wist Rick de spanning in 13e minuut enigszins terug te brengen door behendig 3-1 aan te tekenen, het zat er op deze zaterdag de 8e oktober gewoon echt niet in.
Aan de opstelling kon het niet zozeer liggen. Er werd gespeeld met de inmiddels vertrouwde 2-3-1-opstelling (met Lorenzo weer op de goal). Met Quincy en Matthijs achterin, Mike op een controlerende midmid-positie, Olivier, Brian en Thom wisselend op het middenveld en Shaquil en Rick (ook wisselend) in de spits. En dus was het toch vooral de instelling.
De tweede helft was helaas niet veel beter. De houding van de jongens spoorde de tegenstander aan door te gaan op de ingeslagen weg. Opmerkelijk was dat de Cobu Boys qua balbezit wel de meerderheid van het spel hadden, maar dat nergens echt goed wisten te benutten. Terwijl de regen en wind toesloegen, deden ook de IJsselmeervogels dat.
In de 15e, 23e en 24e minuut werd het respectievelijk 4-1, 5-1 en 6-1. En alsof het nog niet genoeg was, zorgde een akelig botspartij tussen Rick en een tegenstander er voor dat eerstgenoemde met een snel groeiende bult op zijn voorhoofd tijdelijk was uitgeschakeld. Dat hij na zo’n tien minuten toch weer het veld in wilde – al was de bult nog duidelijk aanwezig – getuigde wel van een enorme kracht. De leiders – en ook de ouders – weten dat de gehele E2 eenzelfde spirit bezit en hopen dan ook dat de draad snel weer kan worden opgepakt en dat er weer overwinningen, of op z’n minst met volle inzet gespeelde wedstrijden, volgen.

Wat op voorhand een spannende pot beloofde te worden, werd ook een spannende pot!
Was het ‘s morgens nog behoorlijk zonnig, rond 10 uur begon het flink te plenzen toen we richting onze noorderburen op weg gingen. Daar aangekomen kregen we een update via “buienradar” dat het tegen 10.45 uur weer droog zou gaan worden; dus de boys verteld dat we rustig moesten gaan omkleden en ja hoor het werd inderdaad gelukkig weer droog. Voor de wedstrijd de jongens er voor de zekerheid nog op gewezen dat het feit dat onze tegenstander nog geen wedstrijd gewonnen had, niet betekende dat we wel even zouden gaan winnen. En de boys verteld dat op Eric’s vorige verjaardag de toenmalige F1 ook tegen Hooglanderveen gespeeld had en gewonnen had; of ze dat vandaag dan ook maar wilden proberen? Nou dat wilden ze zeker!!

Na de korte warming up wist Mark te vertellen dat er 1 of 2 jongens bij het team stonden die niet op de teamfoto staan; nou ja “we zien het wel”!
Quincy zou vandaag na zijn eigen wedstrijd met de E2 snel naar ons komen om te helpen. Bij aanvang was hij er nog niet, dus onze eigen 7 E1-mannen mochten allemaal starten. Maarten was, net als vorige keer, nog ‘in the mood’ van de bezochte wedstrijd van het Nederlands Elftal. Al in de 4e minuut wist hij na een korte rush met een prima afstandschot de 0-1 aan te laten tekenen, ondanks dat we als team enigszins onrustig begonnen waren. De 0-1 gaf echter nog niet de rust want 2 minuten later verdedigden we te slap waardoor het alweer 1-1 stond. En zo ging het nog even rommelig heen en weer, waarbij Joey in de 8e minuut de bal na een afgeweerd schot kon aannemen en van afstand via een verdediger de 1-2 liet noteren. Toen Yordi eenmaal de rust en het vertrouwen had hervonden werd het rustiger met gecontroleerde opbouw van achteruit. Daarmee kwam het overspelen tevoorschijn en kregen we een overwicht met een aantal grote kansen. Toch duurde het tot de 20e minuut voordat we via een prima actie en een mooi schot door Maarten op 1-3 kwamen. Inmiddels was Quincy ook klaar om mee te doen, dus mocht hij invallen als linksachter waardoor Dolf voor de verdedigers kon gaan en spelen en Joey kon doorschuiven zodat Marlon even kon uitrusten. Maar dat pakte vandaag niet helemaal lekker uit, er ontstond weer onrust in het team. Ondanks een knaller op de lat van Yairo vanaf rechts. En dus behaalden we met 1-3 de rust en gezien het overall-spelbeeld was dat ook verdiend!

Ondanks dat we de mannen in de rust aanspoorden om rustig overspelend en voetballend verder te gaan, was het direct na rust vooral op het middenveld te slap waardoor binnen een minuut de 2-3 op het scorebord stond. Pppfff, balen!
Maar we herpakten, mede door Dolf weer op links te zetten en Quincy voor de verdedigers en het spel ging over en weer zonder dat het echt gevaarlijk werd of dat we grote kansen kregen. Tot, wie anders vandaag, Maarten het in de 34e minuut weer op z’n heupen kreeg en 2-4 scoorde omdat hij doorjoeg bij de achterlijn, de bal oppikte (was ‘ie er nou overheen of niet?) om ‘m a la Van Basten maar dan vanaf links hoog in de verre hoek te jagen! ‘Lekker hoor, weer 3 punten binnen handbereik’ denk je dan. Zeker toen Marlon er 4 minuten later zelfs 2-5 van maakte omdat ook hij goed doorjoeg op de keeper en bal zomaar in z’n voeten kreeg!
Maar, het fysieke aspect begon weer op te spelen. Zeker omdat het in de 2e helft meer op inzet ging dan op overspelen, werd het zwaar. Zo gebeurde het dat er ineens 3 tegenstanders vrij voor onze goal opdoken en 3-5 gescoord werd. Nog niets aan het handje, maar de vermoeidheid en het feit dat het steeds onrustiger werd baarde langs de lijn tot wel tot zorg. Opsteker was dat Yordi wel de rust uitstraalde en de tijd nam voor spelhervattingen; daardoor konden de andere mannen nog even snel op adem komen. Maar dat alles weerhield Hooglanderveen er niet van om de aansluitingstreffer na te jagen en deze ook te maken om er zo een enorm spannend laatste deel van te maken.

Gelukkig voor ons konden we standhouden; YES, 4-5 winst en weer 3 punten erbij!
Door ons eigen resultaat en de andere uitslagen zijn we opgeklommen naar de gedeeld 4e plek, op doelsaldo 5e. Wie had dat gedacht na de 1e wedstrijd? En wie weet waar we nog naartoe kunnen klimmen (of zakken)?
Nobody knows, maar 1 ding is zeker: als we doorgaan met de ingezette groei dan kan het toch nog een mooie eerste seizoenshelft worden!

Ook deze wedstrijd kan weer de boeken in als een echte positieve zowel qua spel als eindstand.
Na de 5-2 overwinning op de E6 van de dezelfde club, vorige week voor de beker, hadden we allemaal de gedachte dat we deze wedstrijd flink ten strijde moesten om ook deze in de wacht te slepen.Een zwaardere dobber maar zeker niet onmogelijk was de uitgangspositie.
Nadat de jongens omgekleed waren en de tips van de leiders nog eens aangehoord te hebben heeftQuincy inmiddels de aanvoerdersband omgedaan om het team dit keer eens flink te laten warm lopen.De keeper wordt ingeschoten en het team wordt even in tweeën gedeeld om kort warm te draaien metkorte overspeel ballen en de aanname van de bal goed in de voet te krijgen.Jeroen staat even later op de middenstip met de bal en met de fluit in de aanslag om iedereen vervolgens met een fluitsignaal aan het voetballen te krijgen.
Nadat de wedstrijd ruim 5 minuten onderweg was nemen de jongens flink het initiatief en met hun aanvallend voetbaloverrompelen ze de tegenstander dusdanig dat een doelpunt niet te lang op zich laat wachten.Na 9 minuten gespeeld te hebben treft Rick het doel voor de 1e keer. CB overheerst het spel en met de gekregen tipsblijkt de bal bijna vlekkeloos van de een naar de ander te kunnen rollen en na 12 min treft Rick voor de 2de maal het doel.Nog geen 3 minuten later, dus in de 12de minuut vinden de jongens weer Rick en hij weet de bal onder controle te krijgen en een 3de keer te treffen.Een zuivere hatrick kan Rick schrijven in zijn prille carrière want het is tenslotte nog steeds maar de 1ste helft en de tegenstanderis er nog niet aan te pas gekomen.De scheidsrechter fluit de 1ste helft af en gaan snel wat drinken want nog geen 3 minuten later staat de tegenstander alweerop het veld want ze geloofde waarschijnlijk de score nog niet en wilde deze toch echt gaan ombuigen.Ze hadden al wel wat kansen gehad in de eerste helft maar mede door wat gemopper in het team onderling wisten zij nog geen doel te treffen.
De tweede helft is amper 1 minuut begonnen en Hgl’veen nemen gelijk de bal aan de voet mee waarbij deze dan, voor hun eindelijk, wel doel treft. De 3-1 is een feit en CB liet even de aandacht slippen door de ruime voorsprong en de korte pauze nog in gedachten.Maar nadat iedereen weer scherp is na dit snelle tegen doelpunt en wat geschoven te hebben in de posities neemt iedereen zijn positie en de bal aan, combineert goed en na de 12e minuut weet dit keer Shaquil het doel te treffen. 4-1 wouw wat luxe.
Het wordt bijna eentonig maar de combinaties blijven in het spel en na 17 minuten moet Rick gedacht hebben ik kan er nog wel één maken.Ja hoor na wat heen en weer gestuiter voor het doel treft hij weer en dat is dan zijn vierde. De 5-1 staat dan op het bord. De tegenstander moet gedesoriënteerd zijn want nog geen 2 minuten later in de 19e minuut vindt, jawel Rick, zijn vijfde treffer. Waarschijnlijk wil hij een record neerzetten door in de tweede helft nog maar eens een zuivere hatrick te maken ???  Maar dat gaat niet meer lukken, de laatste 6 minuten begint het team toch wat energie te kort te komen en is de scherpte logischer wijs wat minder aan het worden.Mike, die in deze laatste fase nog wissel stond, mag de laatste 5 minuten nog meespelen om het team nog eens flink aan en op te jagen en hij komt voor het doelen geeft de bal een poeier en wat net een beetje geluk had moeten krijgen als beloning voor zijn inzet de gehele wedstrijd raakt hij de paal en dacht hieraan al liggend op de grond. De bal is dan nog in het spel en de rebound had nog doel kunnen treffen hij komt toch nog vlug op de benen maar helaas deze kans gaat alsnog aan het team voorbij.Daarna weet de tegenstander toch nog in de 21 én 23ste minuut te scoren en hun schade op papier enigszins in te perken naar de 6-3.
Maar de voorsprong is zo overweldigend dat dit toch al een gelopen race is en de scheidsrechter fluit dan ook af. Het gejuich van de jongens maar ook van de ouders aan de kant kan de vrij loop nemen.Nog wat penelties nemen en van deze serie van 9 treffen er 6 doel en helaas schieten 3 jongens, Lorenzo, Thom en Shaguil dit keer helaas niet raak. Maar ook hier trekt Hgl’veen uiteindelijk aan het kortste eind want zij missen er 4.Terug in de kleedkamer voor het douchen zijn de jongens en de leiders het toch wel unaniem eens… Ook al heeft het héle team top gepresteerd en zich ingezet is deze wedstrijd Rick, die de ballen dus ook mooi aangespeeld krijgt, dé topscorer en mag hij meer dan verdiend “de speler van de week” bokaal mee naar huis nemen! Gefeliciteerd jongen!Mike gaat niet douchen maar maakt zich op voor een tweede wedstrijd om zijn toch nog overgebleven krachten en kunnen ook bij de E1 te laten zien en hen te helpen aan een overwinning.
De leiders hadden een patatje beloofd voor de liefhebber ondanks het vroege tijdstip maar ze konden ook een tostie kiezen na de wedstrijd.en ze hadden vooraf nog een extraatje stimulans meegegeven… als er 5 doelpunten in gaan komt een lollie extra bij het patatje… . Waarschijnlijk zijn de lollies hun veel waard want ze hebben er voor geknokt en ruimschoots verdiend.
Wat een wedstrijd jongens, jullie hebben ons weer laten genieten. Bedankt en op naar de volgende….

Na de behoorlijke teleurstelling wegens het beker-verlies vorige week (5-1 tegen Quick E3, 2e klasser), was de toch ook wel verrassende constatering dat we in de beker alles nog in eigen hand hebben om door te kunnen gaan, een mooie opsteker.
Duidelijk in die wedstrijd kwam naar voren dat we met dit jonge team meer zekerheid achterin moeten inbouwen en dat we de krachten moeten verdelen om een wedstrijd goed uit te kunnen spelen. Na de 2-0 ruststand kwamen we in de 33e minuut via een goal van Marlon op aangeven van Maarten op 2-1. Aangezien we in de eerste helft meerdere kansen hadden gehad, de eerste grote was voor ons, hadden we vertrouwen dat we de wedstrijd nog konden ‘kantelen’. Maar binnen 4 minuten kregen we twee keer het deksel op de neus door onvoldoende scherpte voorin en op het middenveld waardoor onze verdedigers tegen een overmacht aan aanvallers kwamen te staan. Mede dankzij onze uitstekende keeper Yordi konden we een grotere nederlaag beperkt houden tot 2 minuten voor tijd de 5-1 nog viel.

En dus stonden de trainingen in de achterliggende week vol in het teken van praten met de boys, waar onder andere de gewijzigde speelwijze uit voort is gekomen, en uit het oefenen op opbouwen van achteruit.
De wedstrijd tegen Roda ’46 E4 was een cruciale voor ons: zouden we deze winnen en daarmee in punten gelijk komen (3 uit 3) of zouden we moeten constateren dat de 1e klasse door het wegvallen van twee 2-jaarsspelers echt te hoog is gegrepen?
We waren in ieder geval op voorhand blij dat Mike na zijn eigen wedstrijd met de E2 ook met ons wilde meespelen, waardoor we konden starten met iedereen op zijn (bijna) ideale positie.

En dat was te merken ook! Na een onrustig en ietwat rommelig begin kon Marlon op aangeven van Joey de 1-0 in de 5e minuut laten noteren, YES!!
En toen gingen de mannen er vol bovenop: duels werden aangegaan en gewonnen, combinaties tussen verschillende spelers met 1 keer raken, rustige opbouw via Yordi van achteruit, prima passing voorin, een genot om te zien!
Zeker omdat er tal van goede kansen ontstonden! Enige wat jammer was: de bal wilde er niet ingaan… net naast, goede reddingen door de keeper, bal op de lat door Maarten. En dus bleef het 1-0 tot aan de rust.
Maar gezien het spelbeeld hadden we geen enkele reden tot zorg; dat kregen de boys ook te horen. ‘Blijf zo doorgaan, dan komen de goals vanzelf wel in de 2e helft!’.

En dat werd heel snel bewaarheid; in de 2e minuut na rust kon Maarten de 2-0 laten noteren na een assist van Dolf. Yes, ‘kat in het bakkie’ denk je dan stilletjes langs de kant.
Maar daarmee werd het spel van de tegenstander onvriendelijker en harder; ellebogen uitdelen, aan shirtjes trekken, serieus duwen en trekken bij corners tegen. Gelukkig beheersten onze mannen zich en lieten zij zich niet imponeren.
Roda begon wel nadrukkelijker op zoek te gaan naar de aansluitingstreffer waardoor het soms in de 2e helft wat rommeliger was van onze kant. Maar tegelijkertijd kregen wij daardoor voorin meer ruimte en met onze snelle mannen kregen we dan ook een aantal flinke kansen op de 3-0. Helaas bleef die 3e echter uit. Tot Mike in de 40e minuut doorbrak en alleen op de keeper afging met de laatste man achter hem aan; je ziet dat Mike met bal sneller is en dan denk je ‘het zal toch niet?’. Schijnbaar valt de overtreding van achteren vol op Mike’s kuit (normaliter goed voor direct ‘rood’) onder de categorie ‘professionele overtreding’ want na de 5 minuten tijdstraf mocht de speler er zo weer in. Gelukkig bood betreffende speler na de wedstrijd nog wel zijn excuses aan, maar dit moment betekende wel dat we de laatste 10 minuten zonder Mike en dus ook zonder wissel verder moesten. En nog steeds met de stand 2-0 want de vrije trap werd door de keeper gestopt. Het werd van onze kant meer en meer ‘redden wat er te redden valt’, mede doordat een aantal spelers er logischerwijs behoorlijk doorheen zat maar op dat moment stond onze meer dan betrouwbare sluitpost figuurlijk weer op. Extra winstpuntje daarbij: hij nam meer de tijd om de bal weer in het spel te brengen waardoor een aantal spelers even op adem kon komen!

En zo konden we de eerste overwinning in de 1e klasse laten bijschrijven, een TOP-prestatie!!!
Nadat de kruitdampen waren opgetrokken, is na 3 speelrondes in onze poule te zien dat 2 teams op volle winst staan (VVZ ’49 E1 en DOSC E2), 2 teams 6 uit 3 hebben (CJVV E2 en AFC Quick 1890 E2), 2 teams met 3 uit 3 (Roda ’46 E4 en Cobu Boys E1) en 2 teams zonder punten (Hooglanderveen E2 en VVZA E2).
De komende twee wedstrijden gaan erom spannen (tenminste dat verwacht je met wat je nu weet); eerst uit tegen Hooglanderveen en daarna thuis tegen VVZA.

Mannen, Mark en ik (en alle ouders trouwens) zijn TROTS op jullie!

Dat de E2 van Cobu Boys met de week hechter wordt als team was al te merken toen de jongens zich in de kleedkamer voorbereidde op de tweede bekerwedstrijd van het seizoen 2011-2012. Met de overwinning van een week geleden nog vers in het geheugen had de E2 duidelijk zin in de wedstrijd.

Onder leiding van Shaquil, die stralend de aanvoerdersband in ontvangst nam, werd begonnen aan de warming-up. Omdat Brian er deze keer helaas niet bij kon zijn, wisten de jongens dat ze met slechts één reservespeler flink aan de bak moesten.

Ondanks de warming-up en de teambuilding-yell begon niet iedereen even geconcentreerd aan de wedstrijd, met als gevolg dat Hooglanderveen na vijf minuten eigenlijk vrij gemakkelijk wist te scoren: 0-1.

De door de leiders meegegeven boodschap dat er met plezier moet worden gevoetbald, waren de jongens gelukkig niet vergeten. In plaats van de koppen te laten hangen, ging de E2 de strijd aan. Goed combinatievoetbal kreeg de overhand en het was Mike, wederom vanuit de midmid-positie, die daar als eerste van wist te profiteren: 1-1. Vanaf dat moment was Cobu Boys E2 duidelijk de bovenliggende partij. Er werd bij vlagen echt uitstekend gevoetbald en een goal bleef dan ook niet uit. Een schot van Thom belandde via een speler van Hooglanderveen in de goal waardoor het 2-1 werd. Niet lang daarna bewees Rick opnieuw een goede neus te hebben voor goals zoals alleen een echte spits die maakt. De 3-1 was een feit. Hoewel de voorsprong de E2 vleugels leek te geven, was zo nu en dan ook goed te merken dat het zelf maken van een goal toch iets te hoog op het verlanglijstje staat van sommige spelers. Omdat er zich in deze fase van de wedstrijd gewoon veel kansen voordeden – overigens niet alleen aan de kant van Cobu Boys, want ook Hooglanderveen wist een aantal keren gevaarlijk uit te breken – was het niet vreemd dat het 4-1 werd. Het was een dolgelukkige Quincy, die voor de verandering eens links voorin te vinden was, dit deze keer doel trof.

In de tweede helft leek gemakzucht – voortkomend uit de voorsprong – de E2 een aantal keren de das om te doen. Hooglanderveen kreeg enkele kansen op een presenteerblaadje, maar verzaakte om het af te maken, ook omdat Lorenzo als keeper op de juiste momenten uitkwam. Olivier, die samen met onder meer Mathijs centraal achterin speelde, bewees zijn veelzijdigheid. Zijn snelheid kwam, met name bij uitbraken van de tegenpartij, erg goed van pas. Pas toen Rick in de tweede helft de vijfde goal voor de Cobu Boys aantekende zagen de enthousiaste ouders en leiders langs de lijn hun jongens de draad weer oppakken en goed terugkomen in de wedstrijd. Het was uiteindelijk echter Hooglanderveen die de laatste goal van de dag mocht maken en daarmee de einduitslag op 5-2 wist te zetten.

Penalties: gescoord: Mathijs, Olivier Rick, Thom, Mike

Nadat iedereen allemaal op tijd aanwezig was en de leiders inmiddels ook de doelen op het veld hadden geplaatst
is het team kleedkamer 3 op gaan zoeken om zich om te kleden en voor te bereiden op de wedstrijd tegen Eemnes E1.
Lorenzo heeft de wisselbeker weer meegenomen die door Jaco in ontvangst wordt genomen tot na deze wedstrijd.

Als iedereen zich heeft omgekleed gaan de jongens even bij elkaar staan voor een snelle groepsfoto, deze was er nog niet in het tenue.
Omdat de definitieve samenstelling nog steeds niet 100% procent is, was deze ook nog niet genomen.
Nu dat toch wel duidelijk wordt hoe de samenstelling is omdat deze jongens allemaal voor de E2 hebben gekozen werd het tijd om ze vast te leggen.
Jaco heeft zich achter mij proberen in te houden om geen al te gekke dingen te doen tijdens deze foto maar dit was duidelijk niet gelukt aan de lachende gezichten te zien.

Na alles doorgenomen te hebben en de jongens alle spullen ingepakt hadden en een jell eruit gegooid te hebben laat Brian, die dit keer de aanvoerder van het team is,
de jongens goed warm draaien door ze eens flink heen en weer te laten rennen.
Hierna gaat Mike, de keeper, Lorenzo eens goed inschieten zodat beide ook klaar en warm gestoomd zijn. De rest gaat in twee groepjes van 3
even kort overtikken om de bal en zich zelf op scherp te zetten.

De teams stellen zich op als ook de tegenstander klaar is en de wedstrijd begint, onder leiding van Thom zijn vader Mark, als deze het fluitsignaal geeft.
De 1e 10-15 minuten zijn overduidelijk voor de E2 want deze zet de tegenstander direct flink onder druk.
In deze eerste periode van goede samenwerking weet Olivier dan ook feilloos, met een krullende bal, het doel te vinden en de 1-0 staat dan ook op het scorebord.
In de loop van de wedstrijd zowel de 1ste als de 2de helft laat Lorenzo weer duidelijk zien waarom hij op het doel staat want hij houdt weer diverse
gevaarlijke ballen regelmatig uit het doel als de tegenstander toch de gaatjes in de verdediging weet te vinden.
Ondanks iedereen zijn inzet weet Eemnes toch de gelijkmaker het doel in te werken waarbij dus de stand dus weer gelijk is.

Met wat lichte overtredingen en botsingen hier en daar over en weer is het zeker een faire en spannende wedstrijd en zijn beide teams erg sportief in de omgang.
Ook de ouders van het CB teams geven nog wat tips aan de leiders ipv het over het veld heen te schreeuwen wat toch de nodige rust geeft bij de leiders en de jongens omdat niet
van alle kanten de informatie komt. Deze tips worden dan ook gelijk ten harte genomen en ze worden ook gelijk gebruikt door de jongens na verdere aanwijzingen vanaf de zijkanten.

De keeper van de tegenstander pakte de bal nog in zijn handen terwijl hij bijna op het midden van het veld staat wat zeker wat meters winst voor hun had opgeleverd maar
wat een vrije trap op leverde voor de E2. Maar helaas treft deze uitgekiende kans helaas geen doel omdat de keeper van Eemnes toch ook ballen goed uit doel weet te houden.

Na zo’n 49 minuten speeltijd en dus nog maar een minuutje of zo te gaan staat het dan nog steeds op gelijke hoogte en waren er nog diverse kansen over en weer.

De scheidsrechter had de fluit waarschijnlijk al in de aanslag om af te gaan fluiten maar CB E2 zet nog één laatste aanval in waarbij Rik de bal meekrijgt aan zijn voet
en deze in de laatste seconden toch nog het doel weet in te werken.
De 2-1 is een feit en zodra de bal weer naar het midden gaat voor de tegenstander wordt het eindsignaal gegeven en kan het team zijn eerste winst van het seizoen gaan vieren.

De penalty’s worden nog genomen en van deze 8 gaan er 3 in maar dit heeft gelukkig geen invloed op de eindstand natuurlijk.
Handjes worden sportief weer geschud en zo lachend als ze de kleedkamers uitgingen, zo lachend gingen ze dit keer weer naar de kleedkamers om te douchen.

Omdat Lorenzo ook deze wedstrijd weer vol voor de bal ging in situaties dat hij dat ook moest doen en niet bang was om in te grijpen is
iedereen het wel mee eens dat hij, ondanks dat hij hem in had geleverd voor de wedstrijd, toch weer deze wisselbeker als man van de wedstrijd mee naar huis mag nemen.

Kortom een vrolijke start met dit keer ook nog een vrolijk einde geeft het team dit keer loon naar werken en als ze deze vrolijke spirit vast blijven houden
zit het plezier en het team in ieder geval dit seizoen goed in het zadel.

De eerste competitiewedstrijd van het nieuwe seizoen was er een waarin de jongens van de E2 bij vlagen heerlijk voetbal speelden, maar die ook bol stond van de emoties. De voorbereidingen verliepen goed onder aanvoering van captain Mike en iedereen was in een opperbeste stemming om er een heerlijke voetbalpartij van te maken.
Des te groter was de teleurstelling dat het al na luttele minuten 1-0 werd voor de jongens uit Spakenburg. Ondanks dat er in die eerste minuten zo nu en dan heel goed werd overgespeeld en de vrije ruimte werd gezocht (na zeven minuten miste Shaquil helaas de kans die voor de gelijkmaker had kunnen zorgen), was de E2 blijkbaar toch erg onder de indruk van het combinatievoetbal en het technisch vermogen van (sommige) spelers van Spakenburg. De oplossing werd gezocht in lange trappen naar voren, maar omdat Spakenburg het middenveld onder controle had en niet slordig omging met de kansen die het kreeg, stond er al snel 2-0 en 3-0 op het scorebord. Dat er toen geen monsterscore ontstond was echt te danken aan Lorenzo, de man van de wedstrijd. Hij bewaakte het goal van de Cobu Boys voortreffelijk door zich echt letterlijk en figuurlijk in de strijd te werpen.
Pas toen Mike – opnieuw spelend vanuit de midmid-positie – uitstekend gebruik maakte van een dieptepass van Olivier en 3-1 aantekende, kwam er weer een gretigheid in de ploeg waar de leiders en ouders langs de kant zo op zaten te wachten. Vanaf dat moment kregen beide ploegen echt hele goede kansen. Het was alleen Spakenburg die als eerste het doel trof en uitliep tot 4-1. Het leek het startpunt te zijn voor zo nu en dan hoogoplopende emoties op het veld.
Aangespoord door de leiders om na de rust vooral weer met plezier, maar ook met gretigheid te gaan voetballen, probeerde de E2 van de Cobu Boys de kansen die er echt wel waren, te verzilveren. Maar ook Spakenburg kreeg kansen en zij waren het die scoorden: 5-1.
In de fase die volgde probeerde Spakenburg bij tijd en wijlen met ruw spel en minachtend gepraat de jongens van de E2 duidelijk van hun stuk te brengen. Het is dat de prachtig ingeschoten vrije trap van Quincy net niet in het net terechtkwam anders was dat een mooi antwoord geweest. Olivier trof niet lang daarna wel doel, waarmee de E2 bewees dat je met echt overspelen het meeste effect hebt. Rick, Bryan, Shaquil en Olivier wisten elkaar af en toe prima te vinden. En Thom droeg verdedigend echt z’n steentje bij.
Spakenburg scoorde daarna weliswaar nog twee keer, maar het laatste doelpunt – van Mathijs – had misschien wel het meeste venijn van allemaal. Een hard schot door het midden bleek onhoudbaar voor de keeper. De eindstand kwam daarmee op 7-3.